گاهی دل آدم میگیرد. بی راه پس و بی راه پیش. چنان اسیری در لبه ی پرتگاهی که در پیش اش سقوط و پس اش طعمه گرگ ها شدن است. چه می شود کرد جز سکوت و سکون ؟بر لبه ی پرتگاه دلگیری خویش ، ساکت و ساکن ، پس را می نگرم. نگاهم تلاقی میکند با چشمان خاطراتی درنده که هربار ، چیزی ، حرفی و حسرتی را تداعی و یادآوری م...

عازم تو می شوممثل مارکوپولو در جاده ابریشممثل من در جاده چشم هایت

سقوط یعنی زیر پایت خالی باشد ، تاریکی باشد ،هول باشد ،هراس باشد ،و دستت به سمت نور در تمنّا بماند تا شاید دستی از آستین نجات بیرون بیاید و طنابی شود به بالا . . . این لحظه لحظه های زندگی من است . معلق

غم مثل خانه ی بی نور و تاریکی است که دیوارهای سیاهش از همه سو خود نمایی میکنند و من ساکن محزون این خانه ام . اما در طبقه ی بالای این خانه پنجره ای هست که اتاقی را نشان میدهد پر از نور و رنگ. پنجره ای

بعضی شب ها خودِ خودمان را پشت حجاب ظلمت جا می گذاریم و صبح مسخ شده به یکی دیگر از بستر بر می خیزیم . من هنوز هر شب دلم میخواهد خودم را کنار تو جا بگذارم و صبح باز به تو مسخ بشوم. مگر نگفته اند که شب م

مملکت بی در و پیکری شده است .همه محتکر شده اند .اقلام ضروری را احتکار میکنند .مثل چشمهای تو که تمام شعرها را احتکار کرده است.

اولین سرباز اسیر نازی را اگر تو بازجویی کرده بودی ، جنگ همان ماه اول تمام و مسیر تاریخ و بشریت عوض میشد !دیوار برلین به وجود نمی آمد . کوره های آدم سوزی شکل نمی گرفت .اردوگاه های کار اجباری افسانه می

تو که نباشی هوای اینجا مسموم است !تو که نباشی حرام است نفس کشیدن در این فضا که عطر نفسهایت جاری نیست .تو که جاری نباشی اینجا ، من راکد میشوم . مثل مرداب می گندم . تو که دوری از من ، من هم دورم از خودم . دورم ، و دورتر می شوم !غریب می شوم و سر از آنجا در می آورم که هیچم و نیستم . . .

زنگ صدایت در گوشم چنان است که گویی به گوش جنازه ای که روحش هنوز در آن حوالی پرسه میزند و مردد رفتن و ماندن است ، فرشته ای الهم لبیک بخواند .

بوي پيراهنت را با مشام جان سراسر به درون ميريزم و دست خيالم را چون قايقي خسته بر مواجيِ گيسوانت شناور ميکنم و با نفسي عميـــــــــــــــــق گويي بادباني را آکنده از حرکت ميکنم ، و باز جان را آکنده از

ﺑﻌﻀﯽ ﺣﺮﻑ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ... ﺑﻌﻀﯽ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺷﻨﯿﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺷﻨﯿﺪ. ﻣﺜلاً ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻠﻨﺞ ﺍﻧﮕﺸﺘﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ ﮐ

راست گفته اند خواب خواهر مرگ است ولی من پافراتر می گذارم و می گویم «بعضی شب ها» خود مرگ هستند . بعضی شب ها که آدم چون موجود ناشناخته ای واردشان می شود پر از غم است و پر از درد . پر از امیال و پر از آر

بوي پيراهنت را با مشام جان سراسر به درون ميريزم و دست خيالم را چون قايقي خسته بر مواجيِ گيسوانت شناور ميکنم و با نفسي عميـــــــــــــــــق گويي بادباني را آکنده از حرکت ميکنم ، و باز جان را آکنده