بوی پیراهنت را با مشام جان به درون می ریزم
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
گاهی دل آدم میگیرد. بی راه پس و بی راه پیش. چنان اسیری در لبه ی پرتگاهی که در پیش اش سقوط و پس اش طعمه گرگ ها شدن است. چه می شود کرد جز سکوت و سکون ؟بر لبه ی پرتگاه دلگیری خویش ، ساکت و ساکن ، پس را می نگرم. نگاهم تلاقی میکند با چشمان خاطراتی درنده که هربار ، چیزی ، حرفی و حسرتی را تداعی و یادآوری می کنند.پیش را می نگرم. دشتِ هول و هراس. تهی و مبهم. و در دور دستان ، خورشید در پسِ مه ای غلیظ به سمت غروب می لغزد.میان این همه ، لاشخورهایند که مهربانانه از فراز ، بر من ، نگاه پر محبت می افشانند. مسخ می شوم. ققنوس که نه. اما چون لاشخورها از میانه ی استخوان هایم پر میکشم عاقبت.من نمی دانمکه چرا می گویند اسب حیوان نجیبی استکبوتر زیباستو چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیستگل شبدر چه کم از لاله ی قرمز داردچشمها را باید شست جور دیگر باید دیدواژه ها را باید شستواژه باید خود بادواژه باید خود باران باشدچتر ها را باید بستزیر باران باید رفتفکر را خاطره را زیر باران باید بردبا همه مردم شهر زیر باران باید رفتدوست را زیر باران باید دیدعشق را زیر باران باید جست
ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
عازم تو می شوم
مثل مارکوپولو در جاده ابریشم
مثل من در جاده چشم هایت
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
سقوط یعنی زیر پایت خالی باشد ، تاریکی باشد ،هول باشد ،هراس باشد ،و دستت به سمت نور در تمنّا بماند تا شاید دستی از آستین نجات بیرون بیاید و طنابی شود به بالا . . . این لحظه لحظه های زندگی من است . معلقادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
غم مثل خانه ی بی نور و تاریکی است که دیوارهای سیاهش از همه سو خود نمایی میکنند و من ساکن محزون این خانه ام . اما در طبقه ی بالای این خانه پنجره ای هست که اتاقی را نشان میدهد پر از نور و رنگ. پنجره ای ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
بعضی شب ها خودِ خودمان را پشت حجاب ظلمت جا می گذاریم و صبح مسخ شده به یکی دیگر از بستر بر می خیزیم . من هنوز هر شب دلم میخواهد خودم را کنار تو جا بگذارم و صبح باز به تو مسخ بشوم. مگر نگفته اند که شب مادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
مملکت بی در و پیکری شده است .
همه محتکر شده اند .
اقلام ضروری را احتکار میکنند .
مثل چشمهای تو که تمام شعرها را احتکار کرده است.
همه محتکر شده اند .
اقلام ضروری را احتکار میکنند .
مثل چشمهای تو که تمام شعرها را احتکار کرده است.
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
اولین سرباز اسیر نازی را اگر تو بازجویی کرده بودی ، جنگ همان ماه اول تمام و مسیر تاریخ و بشریت عوض میشد !دیوار برلین به وجود نمی آمد . کوره های آدم سوزی شکل نمی گرفت .اردوگاه های کار اجباری افسانه می ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
تو که نباشی هوای اینجا مسموم است !
تو که نباشی حرام است نفس کشیدن در این فضا که عطر نفسهایت جاری نیست .
تو که جاری نباشی اینجا ، من راکد میشوم . مثل مرداب می گندم . تو که دوری از من ، من هم دورم از خودم . دورم ،
و دورتر می شوم !
غریب می شوم
و سر از آنجا در می آورم که هیچم و نیستم . . .
تو که نباشی حرام است نفس کشیدن در این فضا که عطر نفسهایت جاری نیست .
تو که جاری نباشی اینجا ، من راکد میشوم . مثل مرداب می گندم . تو که دوری از من ، من هم دورم از خودم . دورم ،
و دورتر می شوم !
غریب می شوم
و سر از آنجا در می آورم که هیچم و نیستم . . .
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
زنگ صدایت در گوشم چنان است که گویی به گوش جنازه ای که روحش هنوز در آن حوالی پرسه میزند و مردد رفتن و ماندن است ، فرشته ای الهم لبیک بخواند .
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
بوي پيراهنت را با مشام جان سراسر به درون ميريزم و دست خيالم را چون قايقي خسته بر مواجيِ گيسوانت شناور ميکنم و با نفسي عميـــــــــــــــــق گويي بادباني را آکنده از حرکت ميکنم ، و باز جان را آکنده از ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
ﺑﻌﻀﯽ ﺣﺮﻑ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ... ﺑﻌﻀﯽ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺷﻨﯿﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺷﻨﯿﺪ. ﻣﺜلاً ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻠﻨﺞ ﺍﻧﮕﺸﺘﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ ﮐادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
راست گفته اند خواب خواهر مرگ است ولی من پافراتر می گذارم و می گویم «بعضی شب ها» خود مرگ هستند . بعضی شب ها که آدم چون موجود ناشناخته ای واردشان می شود پر از غم است و پر از درد . پر از امیال و پر از آرادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی
بوي پيراهنت را با مشام جان سراسر به درون ميريزم و دست خيالم را چون قايقي خسته بر مواجيِ گيسوانت شناور ميکنم و با نفسي عميـــــــــــــــــق گويي بادباني را آکنده از حرکت ميکنم ، و باز جان را آکندهادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: نگار میرزایی